Güven, Ağacın Gövdesini Seçmektir

Güven, hayatta insana en çok güç veren duygulardan biridir. Ama güvenmek kadar, kime ve neye güveneceğini bilmek de büyük bir hayat becerisidir.
Bir ağacın dalına oturduğunuzu düşünün. Dal sizi bir süre taşır ama onun kırılma ihtimali her zaman vardır. Buna rağmen oraya oturuyorsanız, düşmeyi de göze almış olursunuz. Çünkü dalın sınırı vardır.
Ama sırtınızı ağacın gövdesine yasladığınızda durum değişir. Gövde, ağacın en sağlam yeridir; köklerinden aldığı güçle sizi taşır.
İnsan ilişkileri de böyledir. Bazıları hayatımıza dal gibi girer; ilk bakışta güçlü görünür ama ilk fırtınada kırılır. Bazıları ise kökleri olan bir ağaç gibidir. Zor gününüzde de yanınızdadır, yükünüzü taşır, sizi yarı yolda bırakmaz.
Bu yüzden güven, herkese verilmesi gereken bir duygu değildir. Güven, zamanla kazanılan ve doğru insanda değer bulan bir emanettir. Hayatta önemli olan sadece bir yere tutunmak değil, sağlam olana tutunmayı bilmektir.
Çünkü yanlış dala güvenen düşebilir, ama doğru ağaca yaslanan kolay kolay yıkılmaz.