Herkese yetişmek zorunda değilsiniz!
Bazen uzaklaşmak kaybetmek değil, kendini yeniden bulmaktır.
Hayat bize yıllar içinde çok şey öğretiyor.
Kimin gerçekten yanımızda olduğunu, kimin yalnızca ihtiyaç duyduğunda kapımızı çaldığını… Kimin sessizliğimizi anlayabildiğini, kimin ise susmamızı zayıflık sandığını…
Ve belki de en önemlisi şu:
Herkese yetişmek, herkesi memnun etmek ve her şeye cevap vermek zorunda değiliz.
Çünkü insan, kendisini herkese anlatmaya çalıştıkça bazen kendi sesini duyamaz hale geliyor.
Oysa bazı şeyleri açıklamamak gerekir.
Az görünmek bazen merak uyandırır.
Az konuşmak bazen daha fazla şey anlatır.
Her soruya cevap vermemek bazen en güçlü cevaptır.
Bugün insanların birbirine ulaşması hiç olmadığı kadar kolay.
Bir mesaj, bir telefon, bir sosyal medya paylaşımı…
Fakat garip olan şu ki; iletişim arttıkça anlaşılmak her zaman kolaylaşmıyor.
Çünkü insanlar artık söylediklerinizden çok, ne kadar ulaşılabilir olduğunuzla ilgilenebiliyor.
Her an ulaşılabilir olduğunuzda, varlığınız sıradanlaşabiliyor.
Her çağrıya koştuğunuzda, emeğiniz görünmez hale gelebiliyor.
Her kırgınlıkta kendinizi açıklamaya çalıştığınızda ise bazen karşınızdaki insanın gözünde değil, kendi gözünüzde yoruluyorsunuz.
İşte burada mesafe devreye giriyor.
Mesafe, insanlardan nefret etmek değildir.
Mesafe; kimseyi küçümsemek, kendini üstün görmek ya da insanları cezalandırmak da değildir.
Mesafe, kendine ait bir alan bırakmaktır.
Bazen geri çekilirsiniz.
Çünkü tartışmak istemezsiniz.
Bazen cevap vermezsiniz.
Çünkü vereceğiniz cevabın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini bilirsiniz.
Bazen bir mesajı yanıtsız bırakırsınız.
Çünkü her mesajın cevaplanması gerekmediğini öğrenmişsinizdir.
Bazen de hayatınızdan sessizce uzaklaşırsınız.
Çünkü bazı insanlara kendinizi anlatmak yerine, yokluğunuzun anlatmasına izin vermek daha doğrudur.
Ama burada önemli bir ayrım var:
Mesafe, kibir değildir.
Sessizlik, intikam değildir.
Sınır koymak, sevgisizlik değildir.
Tam tersine…
Kendine değer vermenin en sade biçimlerinden biridir.
Çünkü sürekli veren insanın bir gün verecek hiçbir şeyi kalmayabilir.
Sürekli anlayan insanın bir gün anlaşılmaya ihtiyacı olabilir.
Sürekli affeden insanın bir gün kendi yaralarını fark etmesi gerekebilir.
Ve sürekli "iyi" olmak zorunda hisseden insan, zamanla kendi iyiliğini başkalarının beklentileri uğruna tüketebilir.
Fazla fedakârlık, eğer karşılığında yalnızca alışkanlık yaratıyorsa, bir süre sonra fedakârlık olmaktan çıkar; sizin üzerinizden kurulan bir düzene dönüşür.
İşte bu yüzden bazı kapıları kapatmak gerekir.
Bazı insanlara eskisi kadar ulaşmamak…
Bazı konuşmaları uzatmamak…
Bazı tartışmalara hiç girmemek…
Ve bazı insanlara sadece şunu göstermek:
"Ben artık kendimi herkese anlatmak zorunda değilim."
Çünkü gerçek değer, sürekli kendini ispat etmeye çalışmakla oluşmaz.
Bazen insanın değeri, yokluğunda anlaşılır.
Siz sustuğunuzda sizi merak eden varsa…
Siz geri çekildiğinizde "Nasılsın?" diye soran varsa…
Siz hiçbir şey istemediğiniz halde yanınızda duran varsa…
İşte gerçek bağ biraz da oradadır.
Unutmayın;
Herkese yetişmeye çalışırken kendinizden uzaklaşmayın.
Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi huzurunuzu feda etmeyin.
Her söze cevap verirken kendi sessizliğinizin değerini kaybetmeyin.
Ve en önemlisi…
Size değer vermeyen birine, değerinizi kanıtlamak için ömrünüzü tüketmeyin.
Çünkü bazı insanlar sizin ne kadar değerli olduğunuzu, siz anlatınca değil;
siz artık anlatmayı bıraktığınızda anlayacaktır.
Hayat kısa.
Herkese yetişmek için değil, kendinizi kaybetmeden yaşamak için verilmiş bir ömür bu.
Bazen görünmeyin.
Bazen susun.
Bazen geri çekilin.
Bazen "hayır" deyin.
Bazen cevap vermeyin.
Ve gerektiğinde mesafenizi koyun.
Çünkü bazı uzaklıklar insanları birbirinden koparmaz…
İnsanı kendisine yaklaştırır.
