Hayat kontrol ettikçe ağırlaşır

Bazen Hayat, Kendini Bırakabilmeyi Öğretir    Bazen Bırakmak da Bir Güçtür
İnsan, kontrol edebildiği şeylerin içinde kendini daha güvende hisseder. Bu yüzden çoğu zaman hayatı da avuçlarının içine sığdırmaya çalışır. Her şeyi planlamak, her ihtimali hesaplamak, hiçbir şeyin ters gitmemesini istemek… İlk bakışta bunlar insana güç veriyormuş gibi görünür. Oysa zamanla fark ederiz ki bizi yoran yaşananlar değil, her şeyi kontrol altında tutma çabamızdır.
Denize ilk kez giren birini düşünün. Suyun üzerinde kalabilmek için panikle çırpınır, bütün kaslarını sıkar. Oysa tam da o yüzden batmaya başlar. Çünkü su, kendini kasan bedeni değil; ona güvenip kendini bırakanı taşır. Hayatın da sessizce anlattığı şey belki tam olarak budur.
Ne kadar direnirsek bazen o kadar yorulur, ne kadar zorlamaya çalışırsak o kadar sıkışırız. Oysa bazı kapılar iterek değil, zamanı geldiğinde kendiliğinden açılır. Hayat, her şeyi aynı anda çözmeye çalışanları değil; emek verdikten sonra sabırla bekleyebilenleri ödüllendirir.
Bu, vazgeçmek değildir. Mücadeleden kaçmak hiç değildir. Elinden geleni yaptıktan sonra gerisini hayatın akışına ve zamanın bilgeliğine bırakabilmektir. Çünkü her şey bizim kontrolümüzde değildir ve olmak zorunda da değildir. Bazen en doğru cevap, biraz durduğumuzda, biraz nefes aldığımızda ve olanı olduğu gibi kabul edebildiğimizde gelir.
Fark ettim ki insan; ilişkilerini, beklentilerini, kırgınlıklarını ve geleceğe dair kaygılarını sımsıkı tuttuğunda ağırlaşıyor. Oysa yük sandığımız şeylerin çoğu, aslında bırakmayı bilmediğimiz düşünceler oluyor.
Hayatın da su gibi görünmeyen bir dengesi var. O dengeye güvenebildiğimizde, taşıyamam sandığımız yüklerin aslında bizi batırmadığını; yalnızca bizim onları gereğinden fazla sıktığımızı fark ediyoruz. İşte o an insan, huzurun her şeyi kontrol etmekte değil, bazen akışa güvenebilmekte saklı olduğunu anlıyor.
Belki de hayatın en büyük derslerinden biri budur. Gerçek güç, her şeyi kontrol edebilmek değil; ne zaman çaba göstereceğini, ne zaman sabredeceğini ve ne zaman bırakacağını bilmektir. Çünkü bazen insan mücadele ederek değil, güvenerek yol alır.
Ve belki de en güzel yolculuklar, kendimizi hayatın akışına sevgiyle emanet edebildiğimiz anda başlar.