6 Şubat; Saat dörtonyedi

(depremde hayatını kaybeden çocuklara saygıyla…) sesin nerede düştü, akşamki sesin ezilmiş bükülmüş, kan ter içindesin zemheriden çıktın da gül bahçesinde misin şubatın neresinde ellerin çocuğum kan içindesin kan içinde nefesin güller açmış alnında boncuk boncuksun demirden mi betondan mı soldu o gül yüzün, ve karanlığın ve çığlığın ve kimsesizliğin kar içindesin çocuğum kar içindesin parklar sokaklar ve ben ve biz utandık annenin çığlığı gözlerindeki salıncak ipi utandı küçüğüm… sesin nerede kaldı..! hangi düşte takıldı soğumuş yüzün, sesin nerede kaldı nur içindesin boğulsam çağlayanında yüzünün hiçbir iklimde açmayan çiçekler gelse mor parmaklarında pas tutmuş soğuk olsam kapkara düşer önüme utancım kapkara sallanıp durmaktayım dursam, ölsem çocuğum paramparça olsa dünya sesini arasam ve bulsam ve yeni çıkan ayda sarılsam sana sıkı sıkı… hiçbir düşe sığmaz son gülüşlerin ve çığlığın… gözlerindeki sabır bizi kahreylesin.